mırıldandıklarım

“no, you never were, and you never will be”

uzun yıllar da yapabilirsin ya da bir kaç hafta. hiç onunla tanışmamışken uzaktan da yapabilirsin, ayrıldıktan sonra da. hatta onunla beraberken de onu, o seni sevmeden sevebilirsin. her halükarda bir zavallı olduğun halde kendini yüce değerler peşinde bir don kişot gibi görürsün. bazen gerçeklerin farkına varır gibi olduğunda ağır gelir, taşıyamazsın. taşımakta zorlandığında alkolden yardım almaya çalışırsın. kendine kadar küçük bir rakı, bir kaç bira eşliğinde aslında ne kadar büyük bir kalbin olduğunu mırıldanırsın kendine. ne kadar büyük bir aşık olduğundan, karşılıksız sevmenin erdeminden dem vurursun kendi kendine. 

çok da canına tak ederse çekip gitmek, artık sevmemek kararları alırsın. uygulayamayacağını bilirsin de ses edemezsin kendine. yalnızlığını unutmanın tek yolu alkol değildir çünkü. mutluymuş da bir anlık karışıklıkmış gibi yapmak da unutturur yalnızlığını. 

bazen gerçekten terk edersin ve sonucunda yalnız başına kalırsın. işte o zaman, yalnızken de mutlu olabileceğine inandırmaya çalışırsın bünyeni. olursun da aslında. ama meşgul değilsen onunla, bununla, kendinle sonra yine alkolün başına gelenleri ya da kendine yaptıklarını unutturmasını ve tahammül gücü vermesini umarak hayatına devam edersin. 

sonuçta sevilmeden sevmek çok da kötü bir meret değildir; canının yanmasına ne kadar dayanabildiğini görmeni sağlar.sonra yanacak bir şey kalmayınca söner gider.

weather changes, you can live for it.

nefes almak zor gelicek kadar bir sıcak, arkasından gözlerini kapatmışsın hissiyatında bir karanlık ve damlalar. arkasından sesler. kimisi romantik kimisi korkunç kimisi aceleci. dolularla birlikte gelen tıkırtıların ardından kapanan şemsiyeler, yürümeye başlayan insanlar ve sanki bir yere uğramış ve hemen geri dönmüş gibi ışıl ışıl gelen güneş. ne güzelsin… yağmurun bıraktığı toprak kokusu,  güneşin getirdiği sıcaklık, damlalar kalan yaş yerler.

o öyle demiyor ama ben diyorum;

“under my bridge there are sun and rain, under my bridge i’m happy.”

vedaları kimse sevmez. veda edenlere olan sevgimizle ters orantılı olarak… 

hele ki benim gibi veda etmek hayatınızın bir parçası olduysa küçücük olduğunuz zamanlardan beri. alışması var ya o kötü, kanıksıyorsunuz bunu. daha az canınız yanıyor, daha az hissettiğinizden dolayı. hani nasırlı bir ayak hissetmez ya batan taşları, daha önce batan upuzun yollardan dolayı, onun gibi aynı. veda etmek zor şey evet. daha zoru mu, o kötü işte. veda edememek. yarın nefes gibi, güzel bir filmde uyuyakalmak gibi, rüyadan bitiremeden uyanmak filan falan. keşke diyeceğim biraz daha. dedikçe acı çekeceğim.

“I fear fires, disasters, endings without goodbye— ”

keşkeler iyi ki olana kadar.

“kendine dön otur karşıma 
ağırdan sessizce bakışalım ”

kendine dönsen ne güzel olur, hesapsız plansız hani saçma şeyler düşünmediğin zamanlara…güneş doğdu sandım doğmamış. geçtin sandım, yalanmış. ne nasıl ne zaman merak ediyorum… yalnızken yanyanayız diyor ya, ben seninleyim ama sen? bilmiyorum. keşke dedirtiyorsun ya bana ona üzülüyorum… sen de üzül buna çünkü biliyorsun ne kadar sevmem bunu ben…sen de yalnızsın.muhtaçsın ya ona üzülüyorum.o kadar istedim ki seni gelip kaldırmayı, kendine gel sen bu değilsin demeyi…benimle olmasan da öyle şeyler yapmasaydın ya keşke..ah keşke…inanmak ne kolay sana. yine burdasın ya o fena. damla damla gözlerimdesin ya kötü… bir de nefes almak zor gibi, rahatsız. ah keşke öylesine arayabilsem seni. ama çok geçti bunlardan. arkadaşım olmandan…çok….git artık burdan, benden…

“In the time of chimpanzees I was a monkey” gibi birşeyler mesela. bazen böyle hisseder ya insan kendini…işte o kendini ait hissetmeyenlere biz; ezik, anormal, tuhaf filan diyoruz. işin tuhafı biz de hiç bir yerde oralı hissetmiyoruz. biz diyorum ama belki siz yok diyorsunuzdur. neyse benim o işte galiba. alışkanlık olmuş belki de mekanların ve insanların değişmesi.mekanların bir kaç seferden sonra zevk vermemesi, kimsenin bir kaç yıldan uzun kalmaması hayatta, ya da belki de maymun olduğunun farkına varıyorlardır makyajın altından. neyse onlar da şempanze değiller mi. en azından ben daha eğlenceliyim. maymunum evet…lakin asıl güzellikler farklılıklar değil mi he sorarım size…

yani;   “i’m a loser baby so why don’t you kill me?”

 ” yes he was, he was, oh yes he was…”

bir gün yataktan kalkarsın, güneş tepede olur. yok yok öyle ışıl ışıl olmaz ortalık. yağmurlu bir günde bile doğabilir bu güneş. hayat işte, yeterince yorulduğunu görüp durabiliyor demek ki. teşekkürler sana hayat, yağmurlarla bizi mutlu ettiğin için sana da miko. hippilere de teşekkürler, hepimiz için yaşadıkları için… şöyle rahat rahat sallana sallana şarkı söylemenin sırasıdır…

I’m only happy when it rains.

 yağmadığında da mutluyum kimi zamanlar ama yağınca bir başka. bir bahane ya hani yağmur mutsuz olmaya, oraya gitmemeye filan o sebeple seviyorum. hani insanlar sormuyorlar neden, nasıl diye yağmur yağarken. gitmemen sorun olmuyor söz vermişliğe rağmen. işleri nasıl da kolaylaştırıyor yağmur. mutlu ediyor hınzır. su birikintilerine sıçramayı çok severim. etrafımdakiler ise hiç sevmezler bunu yapmamı. ama mesela yağmur yağarken su birikintisine sıçramak kimseyi kızdırmıyor. kimse iki damla için beş yüz kelimelik cümleler kurmuyor. ne güzel şey yağmur, toprak kokusu, temiz sokaklar, damlalar…  evet evet, ben sadece yağmur yağarken mutluyum!

“show your teeth to everyone
don’t let no one prove you wrong
you are an animal, an animal, an animal”